martes, 26 de abril de 2011

8 puertas para atravesar...

Varias leccións dun mestre que debemos ter en conta:
- ...en el teatro cunado un actor improvisa en una escena habla demasiado. La comprensión consiste en eliminar cunaot no sea estrictamente necesario e intensificar lo que queda, colocando, por ejemplo, un adjetivo fuerte en lugar de uno suave, conservando siempre la impresión de espontaneidad. Si se mantiene esta impresión, alcanzamos el punto en que dos personas sólo necesitan tres minutos sobre el escenario para decir lo que en la vida real les llevaría tres horas.
- No pretendáis ser cómicos. No frunzáis el ceño para que la cara y los ojos tengan algo que hacer, dejad tan sólo que vuestra sensibilidad guíe vuestros más pequeños músculos.
- Para hallar una cualidad viva, uno debe ser sensible al eco, a la resonancia producida por el movimiento en le resto del cuerpo.
- No se trasmite mediante el ruido, sino por el silencio.
- Cuando se pone en escena una obra de teatro, es inevitable que al principio no tenga forma, sólo son palabras escritas en un papel o ideas. El acontecimiento es dar forma a la forma. Lo que uno llama trabajo es la búsqueda de la forma adecuada.
- ¿Que significa "natural"? Natural significa que en el momento en que ocurre algo no hay análisis ni comentario, sencillamente parece auténtico.
- El teatro no es en modo alguno una discusión entre personas cultas. El teatro, gracias a la energía del sonido, la palabra, el color y el movimiento, pulsa una tecla emocional que a su vez hace estremecer el intelecto.
- El director debe tener desde un principio lo que he dado en llamar "presentimiento sin forma", es decir, una intuición poderosa, pero vaga, que indique la forma básica, la fuente que atrae al director hacia la obra.


       Fragmentos de "La puerta abierta" de Peter Brook

domingo, 10 de abril de 2011

Berlingo, Bunbury, A Guarda, Sol...

Tus doscientos huesos y un collar de calaveras, para que sepa volver y volverte a encontrar, deja que pueda traer alivio a tu boca to night y no desaproveches una buena erección.

Cada palabra tuya cual imagen de bota y la lluvia cayendo por el borde de mi sombrero, y empapandote todita tu camiseta, un buen verso quiza sea el lado valiente de un cobarde.

Destinos cruzados 

Mi habilidad de jerbo para no mentir más de la cuenta y para construirte una suite en campo-santo, carnaval de carne y vende-abal y tu mente como una colmena en secreta actividad.

Mis pensamientos paralizan mi voluntad y tú regando mi jardín un día de lluvia torrencial, la mejor compañia para estados de animo peligrosos.

Destinos cruzados

Y yo que dormido a tu lado puedo afirmar que hasta las pequeñas discusiones fueron contigo algo estupendo.

Tus doscientos huesos y un collar de calaveras

luns, 21 de marzo de 2011

"tai y yu".

Una de las ideas más complejas pero útiles a la hora de trabajar la técnica actoral e sla división del aprendizaje entre la "estructura fundamental" y el "fenómeno". En el teatro Noh, a éstos se les llama tai y yu. En términos poéticos tai es la flor y yu es perfume; tai es la luna y yu es la luz de la luna. Si estudiamos interpretación, nos concentramos en la estructura fundamental, (el interior), y el fenómeno, la expresión externa surgirá automáticamente. Muy a menudo los actores y actrices verán un "efecto" y decidirán imitarlo, pero esto no se traduce en una buena actuación. En su lugar tenemos que entender dónde se "origina" el efecto y qué  es lo que hace que se convierta en ser. Si copiamos la expresión externa de algo sin entender su estructura fundamental nuestro trabajo no tendrá sentido ni significado.


      Como sigo releyendo e intentando comprender e interiorizar las lecciones de Yoshi Oida, las comparto con vosotros en mi KoKoro y os recomiendo encarecidamente su libro:
"El actor invisible". Yoshi Oida. Ed. Alba.

martes, 1 de marzo de 2011

Mac...yes we can!



Cando teño dúbidas en Mac, non hai nada mellor que arrincar un anaco de  Shakespeare e descontextualizalo... Sempre me acaba convencendo!

"Este ataque asentará a miña sorte ou me destronará.
Vivín bastante; a senda da miña vida
chegou ao outono, á folla amarela,
e o que debe acompañar á vellez,
como honra, afecto, obediencia, amigos sen fin,
non podo pretendelo. No seu lugar, maldicións,
caladas, mais profundas; palabras insinceras
que a miña pobre alma rexeitaría, mais non se atreve. 
Loitarei ata que arrinquen a carne dos meus ósos. "

E cando o xenio se deixa, déixome levar por unha boa interpretación con Álex Sobrino no papel de Macbeth!

martes, 22 de febreiro de 2011

Cando dúas criaturas se recoñecen ... ámanse!


                                   Diario de Adán.
Lunes.- Esta criatura nueva de pelo largo es bastante entrometida. 
Siempre está dando vueltas a mí alrededor, siguiéndome a todas partes. No 
me gusta esto; no estoy acostumbrado a la compañía. Ojalá se quedase con 
los demás animales... está nublado hoy, hay viento del este; creo nos tocará 
lluvia... ¿nos? ¿De dónde saqué esa palabra? Ahora me acuerdo: la criatura 
nueva la usa. 




                                  Diario de Eva.


Viernes.- Lo vi otra vez, durante un momento, el lunes pasado al ano- 
checer, pero sólo un instante. Esperaba que me elogiara por mis intentos de 
mejorar el lugar porque yo tenía buenas intenciones y trabajaba mucho. Pero 
no estaba contento, y se dio media vuelta y me dejó. También estaba des- 
contento por otra cosa: yo traté una vez más de convencerlo de que dejase 
de ir a las Cataratas. Eso fue porque el fuego me había revelado una pasión 
nueva, totalmente nueva, y claramente distinta del amor, de la pena y de 
esas otras que ya había descubierto: el miedo. ¡Es horrible! Ojalá nunca la 
hubiese descubierto. Me da malos momentos, arruina mi felicidad, me hace 
estremecer y temblar y sobresaltarme. Pero no pude persuadirlo, porque él no ha descubierto el miedo aún, y por eso no puede comprenderme. 

                                                                                                               Mark Twain

xoves, 17 de febreiro de 2011

Historia compartida entre Samu, San Sebastián e eu.

Nació en Narbona (Francia) en el año 256, pero se educó en Milán. Cumplía con la disciplina militar, pero no participaba en los sacrificios de idolatría. Como buen cristiano, ejercitaba el apostolado entre sus compañeros, visitaba y alentaba a los cristianos encarcelados por causa de su religión. Fue denunciado al emperador Maximiano, quien lo obligó a escoger entre ser su soldado o seguir a Jesucristo. El santo escogió la milicia de Cristo; decepcionando al emperador, le amenazó de muerte, pero Sebastián, convertido en soldado de Cristo por la confirmación, se mantuvo firme en su fe. Enfurecido Maximiano, le condenó a morir asaeteado: los soldados del emperador lo llevaron al estadio, lo desnudaron, lo ataron a un poste y lanzaron sobre él una lluvia de saetas, dándolo por muerto. Sin embargo, sus amigos, se acercaron y al verlo todavía con vida, lo llevaron a casa de una noble cristiana romana llamada Irene, que lo mantuvo escondido y le curó las heridas hasta que quedó restablecido. Sus amigos le aconsejaron que se ausentara de Roma, pero Sebastián se negó rotundamente. Se presentó con valentía ante el emperador, desconcertado porque lo daba por muerto, y Sebastián le reprochó con energía su conducta por perseguir a los cristianos. Maximiano mandó que lo azotaran hasta morir, y los soldados cumplieron esta vez sin errores la misión y tiraron su cuerpo en un lodazal. Los cristianos lo recogieron y lo enterraron en la Vía Apia, en la célebre catacumba que lleva el nombre de San Sebastián. Murió en el año 288.

luns, 14 de febreiro de 2011

"Yuu raku shu do fu ken"

"Xoga libremente, estuda o camiño e verás o vento".  ( Zeami, profesor de actores.
  De "El actor invisible" de Yoshi Oida. (Ed Alba).

                            

luns, 7 de febreiro de 2011

R. Zucco de B. M. Koltés. (Debe ser lido a ritmo de blues).

Quero marcharme. Hai que marchar rápido. Vai demasiada calor, nesta merda de cidade. Quero ir a África, baixo a neve. Teño que marchar porque vou morrer. De todos xeitos, ninguén se interesa por ninguén. Ninguén. Os homes precisan ás mulleres e as mulleres aos homes. Pero o que é amor, non hai. Excítome cos homes por compaixón. Gustaríame volver a nacer cadela, para ser menos desgraciada. Cadela abandoada, remexendo no lixo; ninguén se fixaría en min. Gustaríame ser unha cadela amarela, roída pola sarna, da que a xente se aparta sen prestarlle atención. Gustaríame ser unha buscadora de lixos por toda a eternidade. Creo que non hai palabras, non hai nada que dicir. Hai que deixar de ensinar palabras. Hai que pechar as escolas e ampliar os cemiterios. De todos xeitos, un ano, cen anos, dá igual, antes ou despois temos que morrer, todos. E iso, e iso é o que fai que os paxaros canten e os paxaros rian. 

venres, 28 de xaneiro de 2011

PAN DE NOZ- receita de Camila

                     PAN DE NUEZ. (PAN DE NOZ). (Receta de Camila).
Ingredientes:
-       12 cucharadas soperas colmadas de harina (trigo).
-       6 cucharadas soperas colmadas de azúcar.
-       14 cucharadas soperas de leche entera.
-       2 cucharaditas (de las de café) de bicarbonato.
-       2 huevos.
-       ½ (medio kilo) de uvas pasas (sin rabo y con pepitas).
-       ½ (medio kilo) de nueces (se pelan).
-       300 gramos (unos cuantos) higos pasos.

 Se echa la harina en un bol y haciendo un agujero en la harina se van echando todos los ingredientes al final se echan bien picadas las nueces, pasas e higos. Se amasa todo muy bien y mientras ya se va poniendo el horno para que esté caliente. A continuación se mete en el horno a 250º al principio y sólo abajo y después, a medida que veamos que se pone por los lados doradito y que subió se pone el horno arriba y abajo entre 170º y 200º.
Pinchar con una aguja de calcetar para ver si está, si la aguja se mancha es que aún no está sino se mancha está. Esto es opcional aquí entra la intuición de cada un@.

revisando as orixes e salpicándome...



                    Garabatos, demos, gatos e teatros!!

Co paso do tempo os soños achéganse ou afástanse máis de nós. . . Iso é o que nos dá días mellores e peores. . . O tempo é unha goma elástica que fai que os mellores momentos sexan un tirón e alongan a dor ata lembranzas que te acompañan toda a vida.

Niso, eu sempre tiven sorte,porque dende pequena na miña casa, as miñas irmás en segredo ensináronme a voar, a soñar con coherencia e aprendín a ser teimuda no intento e arroutada no resultado. . . Finalmente iniciarei o voo calquer día, a base de estar lonxe do que quero pero sen perder de vista o soño, aprendín a saltar e manexarme nas distancias.
Construín válvulas de escape para as emocións, engranaxes que seguirán funcionando ante calquer apagón da miña consciencia, dotei de vida a maquinaria do desexo, e tiven por erro dúas leccións de paciencia porque  facían máis falta no mundo que a min, asi que nin me resentín ca decisión.

Concepto, interfepto, adepto

Cando chegues xa sei o que vas herdar. . .
O mar,o vento,a sinceiridade, a capacidade de sublimar
A tristura absurda, a paixón pola morte, o respeito pola dor

domingo, 16 de xaneiro de 2011

PAISAXE CON ARGONAUTAS. (1974) HEINER MÜLLER.







              PAISAJE CON ARGONAUTAS (1974) HEINER MÜLLER.

Queredes que fale de min/ Eu/ Quen/
De quen se fala cando
Falan de min/ Eu /Quen é/
Baixo a choiva de excrementos de paxaros/ no pelexo calcáreo/
Ou de outro xeito / Eu, unha bandeira un
Farrapo sanguento colgando na xanela Ondeando,
Entre nada e ninguén condicionado a que haxa vento/
Eu desfeito de home. Eu desfeito/
De muller Tópico sobre tópico/ Eu inferno de soños,
Que leva o meu nome casualmente/

MI ABUELO ERA
IDIOTA EN BEOCIA/
Yo mi periplo/
Yo mi conquista / Mi colonización/
A través de los suburbios / Yo mi muerte/
Bajo la lluvia de excrementos de pájaros, en el pellejo calcáreo/
El ancla es el último cordón umbilical/
Con el horizonte se desvanece la memoria de la costa/
Los pájaros son una despedida, Son un reencuentro/
El árbol abatido ara la serpiente el mar /
Delgado entre Yo y ése que ya no es Yo, el casco del barco /
LA NOVIA DEL MARINERO ES LA MAR/

Din que os mortos están de pé no fondo,
Nadadores ergueitos Ata que os seus ósos descansen/
Apareamento de peixes no peito baleiro
Cunchas pegadas á cuberta do cráneo/
A sede é sinónimo de lume,
Auga chámase o que queima a pel/
A fame mastica as enxívias a sal os beizos/
As obscenidades incitan a carne solitaria
Ata que o home atrapa o home
A calor das mulleres é unha cantiga/
As estrelas son sinais fríos/
O ceo exerce unha vixilancia glacial/
Ou o desembarco desafortunado/ contra o mar asubía
O bruído dunhas latas de cervexa
DA VIDA DUN HOME/
Lembranza dunha batalla de tanques/
O meu paseo polos suburbios/ eu
Entre ruinas e entullos/ crece

LO NUEVO/ Celdas para follar con calefacción central/
La pequeña pantalla vomita el mundo en la habitación,
La usura está programada/ El contenedor
Se usa como cementerio, Siluetas entre los escombros,
Indígenas del hormigón /Desfile
De zombies perforados por los anuncios publicitarios/
En los uniformes de la moda de ayer por la mañana/
LO QUE QUEDA LAS BOMBAS LO CREARÁN/
En un magnífico apareamiento de proteínas y de hojalata/
Los niños diseñan paisajes con basuras/
Una mujer es el rayo de esperanza habitual/
ENTRE LOS MUSLOS
LA MUERTE TIENE UNA ESPERANZA/
O el sueño yugoeslavo,
Huyendo entre estatuas rotas/
Ante una catástrofe desconocida
La madre, la vieja con su yugo a cuestas/

 Na armadura oxidada corre tamén O FUTURO/
Unha grea de actores pasa ao compás,
NON VOS DADES CONTA QUE SON PERIGOSOS/ SON
ACTRICES/ CADA PATA DE CADEIRA VIVE UN CAN/
En la armadura oxidada corre también EL FUTURO/
Una manada de actores pasa al compás,
NO OS DAIS CUENTA QUE SON PELIGROSOS/ SON
ACTORES/CADA PATA DE SILLA VIVE UN PERRO/
Fango de palabras saliendo
De mi cuerpo de nadie abandonado/
Cómo salir de esta maleza,
De mis sueños que a mi alrededor/
Se vuelve a cerrar lentamente silenciosamente,
Un jirón de Shakespeare,
En el paraíso de las bacterias/

El cielo es un guante cazando,
Enmascarado con nubes de arquitectura desconocida/
Descanso en el árbol muerto/ las enfermeras de los cadáveres/
Mis dedos juguetean en la vagina/
Por la noche entre la ciudad y el campo,
Contemplamos la lenta agonía de las moscas/
Así se extasiaba Nerón ante Roma/

 Ata que chegou o coche, con area na engrenaxe/
Un lobo estaba na estrada cando reventou/
Viaxe en autobús ao mencer/ á esquerda e a dereita
As enfermeiras botando fume baixo os seus vestidos/ o cénit
Espallaba a súa cinza sobre a miña pel/
Durante a viaxe ouvimos dilacerar a pantalla,
E fitamos as imaxes chocando unhas contra outras/
Os montes ardían en EASTMAN COLOR/
Pero a viaxe non tiña chegada NO PARQUING/


En el único cruce Polifemo
Con un solo ojo dirigía el tráfico/
Nuestro puerto era un cine muerto/
Las estrellas en competencia se pudrían en la pantalla/
En el vestíbulo FRITZ LANG estrangulaba a BORIS KARLOFF/
El viento del sur jugaba con carteles antiguos/
O EL DASAFORTUNAD DESEMBARCO/ los negros muertos
Hincados como estacas en el pantano,
En el uniforme de sus enemigos/
DO YOU REMEMBER DO YOU/ NO I DON´T/

O sangue seco
Arrecende baixo o sol/
O teatro da miña morte
Abriuse cando estaba entre as montañas/
No círculo dos compañeiros mortos sobre a pedra/
E enriba de mín apareceu o agardado avión/
Sen pensar sabía
Que esta máquina era
A que as miñas avoas chamaran Deus/

La ráfaga de aire barrió los cadáveres de la plataforma
Y los tiros estallaron en mi titubeante huida/
Sentín o MEU sangue saír das MIÑAS veas
E o MEU  corpo tranformarse en paisaxe
Sentí MI sangre salir de MIS venas
Y MI cuerpo transformarse en paisaje
DE MI muerte/
A MI ESPALDA EL CERDO/
El resto es poesía/ Quién tiene mejores dientes
La sangre o la piedra/.


 Quen ten mellores dentes
O sangue ou a pedra/.  

venres, 14 de xaneiro de 2011

No xaponés hai unha palabra, KoKoro, que pode traducirse tanto por "mente" como por "corazón"